باز لابد آسمان قهراست

کاینچنین باران اشک

از غمین چشمان ابر تیره می بارد

موج چشمان خدا هم تلخ می بارد

در این رویا کسی شعری نمی خواند

برای آسمان هم دوری لبخند تو سخت است

گرچه از آوار بی سایه  تهی تر نیست

ولی از ناله های  مهر تو لبریز می خواند

باد عریان را ببین

همه تن فریاد است

گویی در قالب نمی گنجد

ورای اخم رنگین خداوندش می تازد

وحتی بر لب براق رعد تیرگی ها هم

بوسه ای پر مهر می راند

آسمان عریان و مست از بوسه های باد

ولی ابرک به عشق آسمان گریان

وه !..

در این بستر چه غوغایی ست

بهناز روشن آبان۸۸

              پابرهنگان دلداده زار

آنچنان با غم عشق میسازند

                                   که دل تو هم خدا ،به سکوتشان می لرزد

و باز هم..

به رقم تلخی دردهایشان

 تمام ابر های آسمانت را می فشارند

          وحتی سجده های زرد به پای درختان خشکیده تو میزنند

 چه آرام و بی صدا، تو را می خوانند

                 وتو همچنان که می لرزی می خندی...

                     ...قه قه

بهناز روشن آبان ۸۸

خداوندا اگر انسان برايت سايه اي سرد است

چرا بر وادي دنيا

به رقص ساده خورشيد دل بستي

چرا ساكت شبيه خنده اي تلخ و حقير هستي

نگاهم كن به رنگ گريه دلتنگي فردا مانندم

نگاهت مي كنم شايد برنجي از گريز من

نگاهم كن

مرا معناي يك لبخند آغاز است و

پايان نگاهي تازه آوار است

نه باران صدايي خسته را خوانم

نه از فرياد يك كودك گريزانم

مرا اميد يك ساحل نمي خواند

آنچنان آتشي از سينه  روا مي دارم

كه به هر كومه اي از جنگل ويران كه رسم

اثري از خاك و لب مدهوش و تن شيدا نيست

من به جان مي بخشم

و تو را تا ته اين قصه خدا مي دانم

بهناز روشن   آبان 88

در انتظار رقص خالی لیوانهای تازه

به پهنای سالمرگ تن

  به تماثیل فرشتگان زشت مانند است

سالها به امید طعم تازه گندیده های مرزه

          در چنگال چرنده ای مهربان به نام یار

صدای ضربه های سینه ای نه چندان گرم

نفسهایی سردتر از همخوابگی های پر تکرار

هنوز ابرهای تار، الفبای باران را دیکته می کنند

اما اثری از آب نیست

هنوز به پاس دیدار های بنفش

اندوهی سیاه را می بارند

و مرد

در انتهای تمام چین و قوس های اخم معشوقه اش

هنوز تهرنگی از جنونی عاشقانه میبیند

اما ...

حریق چشمانی زیبا

حتی در عمق خاکسترهای جوانی هم

شعله ای از مهر نمی پروراند

گویی زرد ها تمامی ندارند

بهناز روشن مهر ۸۸

صفحه کهنه یادداشتای من ،گفت دوشنبه روز میلاد منه

اما شعر تو میگه که چشم من ،تو نخ ابر که بارون بزنه

آخ اگه بارون بزنه،آخ اگه بارون بزنه

چه روزای زردیه ، سرده ، تاریکه ،دلگیره این هفته لعنتی

و من

در پس تمام نمازگزارن

           به عزا نشستم

عزایی سرد تر از خواب خدایی ساکن

ساکن تر از تمام ستاره ها

کارگران مشغول کارند

از این لرزه ها بیزارم

وجب به وجب سینه ام را می کنَند

با بیل

دیگر نیازی به دج بُر نیست

سنگها فرسوده اند

زمین سینه ام گِلی ست

سنگ قبر هم لازم نیست

تنها ستارگان بر جسدت نماز می خوانند

  بهناز روشن شهریور ۸۸

پیوست: دوست داشتن کسی که سزاوار دوستی نیست اسراف در محبت است

شبانگاهي كه رويا شكل كابوس است

                 تمام آمين ها، رنگ افسوس است

                     به راه طبل چشماني ،خدا کوس است

به حق ِهق هقي ساده دعا كرديد

            توان قامتي خم را شفا كرديد

                  شبي را در پي عفو الهي تا سحر

                                           با او وفا كرديد

يكي را بوي پيراهن

         يكي را گوشه چشمي

يكي از لعنت ياري

         يكي از حق بيماري

همه گريان و بي بستر

             همه نالان و افتاده

                 گرفتار شبي روشن

                        زترس آتشي جوشن

          خدايي را ثنا كرديد

             چرا اينگونه در رويش خطا كرديد

خداوند مرا آتش حلاوت نيست

            خطاي بنده هايش را صلابت نيست

                         براي تيره رويان هم شفاعت نيست

گرم اينگونه گريان بر درش كوبي

              در آن محشر، هيچش بي قضاوت نيست

                                خداي من نه كابوس است؛ نه افسوس

                   وجودم را به هر دم اوست فانوس

خداي من دراين يك شب خدا نيست

                   به عفو و بخشش و رحمت ،فنا نيست

             به سالي گر، به جور وجهل مانيد

                                 به يك شب روي خوش از او نخواهيد

  گرم يك شب به قهرش واداريد

                         به يك سال قدر هم عفوش نبينيد

خداي من همین يك شب خدا نيست

 بهناز روشن شهریور ۸۸

^{ندا آمد:}

           ^{"ندا نترس،}

                          ^{ندا بمون!!"}

 ^{ندا رفت،}

         ^{می خندد و می گریند بر خنده او،}

                                  ^{غنچه گلهای سیاه}

^{می گرید و می خندند بر گریه ما،}

                                 ^{نطفه تخمهای تباه}

               ^{می سوزد و از سوته دلانش همه جا می شنويم}

                               مي خواند و از شعر لبانش وطني مي سازيم

         آنروز كه بر اين خاك ،خون آميختيم

                     بر سجده حق ،شكر به لب مي خوانديم

 ^{ما  زنده از آنيم و}

                      ^{به  حق ،كوك ِ زمان می دوزيم}

از سرمه چشمان خدا

                       بر جسد تار، كفن مي پوشيم

_{برسكوت حنجرِ مان،}

                                    _{خنجرِعریان یك تیغ} 

                _{بر گریز هر شب ِمان،}

                                           _{قصه الله و یك جیغ}

_{شب بیرنگی از این پس،}

                         _{با ندای سرخ رنگیست}

_{از سلاح سنگ ِ سرما ،}

                   _{با تنِ عریانه، جنگیست}

_{این چنین شهر به آتش ننشیند}

                             _{كه هر خارو خسی
بیرق كاوه به یغما ببرد}

                               _{و دم نزند شعله فریاد رسی}

_{می چكد از لب خندان ندا}

                          _{خون خدا}

                                _{شعر خدا}

                                         _{رنگ خدا}

_{می زنم سجده بر آن تربت پاكش}

                           _{كه شود لاله ای ازنور خدا} 

بهناز روشن خرداد 88

به دلایلی این پست حذف شده بود اما بازم گذاشتمش

پیوست: نیست فتی چون علی، سیف نه چون ذوالفقار

                                   سّر همه انبیا ، ظهور پروردگار

در تمام درود هاي آدميان

گاهي حرفي اضافه به شكل "به" تمام ارادتها را به گند مي كشد

 اما من تمام درودهايم كامل است بي هيچ اضافه اي

نه بالهاي زخمي و نه آوازهاي پرواز

 هرگز بر اندام داروغه اي لرزه ميندازد

كه تمام سرزمين خفت انگيز گناهانش پر است از پرهاي كنده و آوازهاي پركنده

ديگر نه پروازي به خاطر سپردنيست

نه پرنده اي مردني

پرواز را فراموش كن…

در تمام باران زدگي ها

 انتظار كشيديم آمدن خورشيد شعله افروز آزادگي را

افسوس هيچ شب خسته وهيچ كمربسته اي عزم رنگين كمان شدن ندارند

همچنان قفل هاي بزرگ بر انديشه كودكان ميزنند

حتي بر سكوت هاي محض هم تازيانه هاي سرد ميزنند

چند روزي هنوز به سحر باقيست و قلندرها هنوزهم در خواب

تمام زمانها در بند داروغه هاي بي بنديست

 كه هرگز نگاهي به تقويم نمي اندازند

 حتي اگر نقش خنده دختركي در خون را

در روز به روز تقويمشان حكاكي كنيم

تا به كي بنشسته و بر تيشه هاشان هر چه بادا بادها گوييم

میهنم بر باد داد اين هرچه بادا باد ها

 بهناز روشن شهریور ۸۸

پیوست دیگری: پوست ها کنده شده ، روده ها بندهای رخت

                     خشکیده شیر دون کشور از فرط سیرابیٍ نفت

                     ای خدا این وضع و سامانی بده، این غم واندوه و پایانی بده

بر گور سرد من ،سخت خارایی گذارید

روی آن با تیشه سیمین مهتاب

گرد گلهای بهاری را بیفشانید

بر لبم مهر بطالت، در دلم بغض گريز

در نخستین شام گورم، هق هق خندان بپوشانید

دفتر شعر مرا برگ کنید

فوت من را اینچنین حاشا کنید

برگ اعلان وفاتم را به دست باد بسپارید

از سیاه هر شب عشقم شما خیرات کنید

در وداع رفتنم، مرثیه باران برقصانید

تن عریان من را در شراب عشق بشورانید

جای یاسین بر سر گورم، قصه لیلی بخوانید

بر دل گورم شبي تك درخت بید مجنونی بکارید

سیاه پوشم شوید سوته دلانم تا توانید

من همه جانم گریست، جان من شما نگرييد

بهناز روشن

مرا دردیست در استخوانهایم

که تنها درمان آن سیلی باد است

آنقدر بر فراز کوهها

در برابر تندباد تلخی هایت می ایستم

تا برای تمام عمر دوایم شود

برای لحظه لحظه های سکوتت برنامه ها دارم

به پهنای تمام اخمهایت خنده ها دارم

آنقدر به پای بی مهریت تره خورد می کنم

 که تندی اش از یادم برود

تمام نگاهانت را به جذب چشمانم بر می گردانم

شیشه عینکت را هم رنگ می زنم

حتی به جای ندیدن هایت  هم پلک می زنم

لازم باشد به جای تو هم نق می زنم

من تمام دلتنگی هایم طعم عطر تو را دارد

تو همه فریادهایت ریتم گریه های من

من بی قراری هایم ، بی تو بودن است

تو تمام قرارهایت بدون من

یادت هست که همه این بازی روزی بر عکس بود؟

باز هم عکس می شود

ورق بر می گردد

من ورق بر می گردانم

هنوز می توانم

هنوز چشمهایم برق می زند

بهناز روشن  مرداد 88

زمان گیج می زند

ستاره های سیاه اتاقم خیره مانده اند

 تقویم عکسهایم گریه می کند

حلزونی خشک روی سینه ام می رقصد و می خندد

ساعت چوبی بیش تر ازشانزده بار می نوازد

فیلتر قرمز سیگار روشن می ماند

همچنان آیینه ها خاموش اند

زنجیر نقره ای را در کابوس می نوازم

 لیوان ها یکی یکی می شکنند

به جرم آنکه بوی الکل می دهند

به جرم آنکه تنها یک لب را می بوسند

صدای جیرجیر تخت حتی از ناله گربه ها بدتر است

از فندک هفت رنگ تنها یک رنگ باقی مانده است، سیاه

آسمان همچنان سیاه می ماند

لباسهایم هنوز سیاه است

تمام فلش ها سمت مغرب را نشان می دهند

تمام ترسهایم رنگ موهای سفید پیرمرد است

پیرمردی که نامش پدر است اما راهش تباه

پدری که دلش سیاه است اما  قصه اش پیر

طاقت نفس های دیگری نمی ماند

الکل ، آتش، درد ،شکست...

گوشم از پند شما اهل ريا  پرشد و

                                   اين سان طاقتم  از كف برفت

در هواي شمع مجلس پر زدم

                              پروانه خو ،

                                    خاكسترم از دست رفت

 در خزان جنگل ويران دنيا 

                             من نشستم

                                      در پس سجاده گلگونِ دل

مي زنم چنگي بر اين مِي 

                        تا شوم مدهوش و

                                      از تن بركَنم اين آب و گِل

زاهدا

               گر باده ام اين سان بَرد عقل از سرم

                                 تقصير از مستي  نيست

من در اين عالم از آن هوش وحواس بگذشته ام،

                                     شلاق را نوشي نيست

تو كه تسبيحت از دستت نمي افتد

                              چرا ساقي به منزل مي بري زاهد

تو كه هر دم براي مي پرستان باده آرايي،

                               چرا بر منبري عابد

من مريد آن شرار دوزخم،

                 گر اَخگرش سوزد تنم،

                                         دل را نيز آتش زنم

كافرم من

            ليكن از شهر شما فردوسيان توشه برم

                             تا شر شورم كم كنم

تا بسازم ساز دل

           هر دم زنم تق بر دف و

                مي خوانمش من اين چنين

من همه سيرت مستان مي ستايم

                  سجده بر صورت ندانم سوي دين

تا کنون در لابلای زائران خانه او گشته ام دنبال حق جاودان

این زمان در میکده دیدم

                    خدای عدل و انصاف و شفا ی لولیان

من زجان حيران

        ومست از هوي و

                  بركنده دل از هفت آسمان

كس ندارد مهر دل بر من

                 چو خفتم بر زمين

                               و بر زمان

سوگند به فحاشي دنياي طوفاني

پاك ترين بلور تن را  

در اندام باكره اي حرام زاده ديدم

 كه شرار عشقش آتش زد

بر همه بيست واندي سال شهوت فروشي پيكره مادرگونه اش

مادري كه از نسل روسپي بود

و سومين جنين حرام رحمش را

به عشق تنها هماغوشي حلال

 زنده زاييد

 تا به اثبات برساند

ناپاكي همبستران به شرع حلالي را

 كه نمي ديدند بكارت روح حرامي را

اين فضولت از دين زده ها نيست از دلزده هاست

از قصه عشرت مردانه سودا زده هاست

از تن حريره پوش چهارده ساله كه نيست

گرمسجد و میخانه کنون مأمن این شرع شماست

باز بر خرقه عصمت زده ها مي نامند

تن  پير خرفت شوري زده را 

جاي مهر پيشاني را مي ساييد به سينه اي

كه براي بكر نوجواني اش دِرَمي بيش داده بود

بازهم  دخت حرام مي زايند

باز خطبه ای مجيز مي خوانند

تن اين زاده عشق به خدا پاك تر از نسل شماست

بهناز روشن آذر ۸۷

ساقیا بی باده مستم كرده ای باز از شراب شانه ات

امشب از شور نوایِ ساز تو دل بر شرر پیچیده است

بر صفای نابی انگور سوگندت دهم دستی بزن بر موی من

بی جفای جان تو بگذشته از جام جمم بیهوده است

ساقیا امشب چو پیمانه ام از شور تهی ،رنگ پریده ست

ویرانه و شیدای حرم ،وقف خراباتم و دل شوریده ست

آنكه راه میكده صلانه و رندانه از بر می رود پایِ دل است

آنچنان خو كرده با باده و می تا جام دل بشكسته است

ساقیا بشكستم امشب خُمره صهبای بیست ساله ام

گویی  در اوج جوانی از شرنگ چاله ها صد ساله است

من وفا بر عهد دیرین می كنم گویی سبو خون در تنم

پیر دِیرم من ولی این كعبه ِدل همچنان بتخانه است

ساقیا لولی وشم خواندند، آواره از عرش نوایی گشته ام

ساغر از دست قلندر خورده از دیوانگی بگذشته است

بر دو گیتی دین و آیین همه مستان سبو و ساغر اش

میكده مهرابم و خَماّرم و حال و هوا  برگشته است

بهناز روشن بهمن 87

آسمان بر من جفا كرد اينچنين گرياندمش

گل به رويم طعنه زد از باغ و از دي راندمش

بر زمين كوبيده ام پاي گريز، وز قهر من ناليده است

بر جبين ابر دريا اشك غم ، وز دوري ام پوساندمش

من همان انسانم و از روح حق دم بر دمم

لا جرم من را ميان گله انسان نمايان خفته اند

از ازل سجده برايم مي زنند اين حوريان بي عدم

از برايم تيغ عريان مي زنند از اين وآن بر گشته اند

آن منم كز شور او شعر طرب ياهو و يا هو مي زنم

من ز جان و دل از آن عهد الست  تا پاي خون  هو مي زنم

دين من ،آيين من ، پيران من ،هو است وهو

از دم هو گشته ام حيران و از قعر دلم هو مي زنم

جان ز تن گشته جدا زمزمه عشق خدايم مي شوم

 اشك بي منت برايم مي چكاند يار من ، جانان من

من منم  گر اين نواي هو شده خون من و زير و بمم

هو برايم زندگي ،دلدادگي ، هو هستي ام ،هو جان من

دل مي رود ز دستي كاندر جهان نپويد

 اين دل به كس بپيچد كه نامش به دل بماند

دل مي برم ز شوقي كاندر شفاي عشقم

 از هر گلي گريزد، بر دام من بنازد

دل مي رود ز دستم صاحب ز دل خبر دار

 از سوز من گدازد دل بر دلم ببازد

دل مي ستانم از عشق با هر نگاه عاشق،

 بر تن چو موج آرم ،ديوانه سر ستايد

دل مي گريزد از عيش در سينه ام نماند،

 بر پاي او بيافتد، آشفته تر بر آيد

دل می رود ز دستم شاید که حق همینست

این رسم روزگار است جز این مرا نشاید

دل می کشاند این تن سوی خزان رستن

گر ساربان نخواهد ، دل را تکان نیاید

دل مي دهم به شمعي كز شور من بسوزد

 بر مهر من برقصد، ازدار، تن بسازد

بهناز روشن آذر 87